Pelonggaran Monetari

Pelonggaran monetari merujuk kepada tindakan yang diambil oleh bank pusat untuk merangsang pertumbuhan ekonomi dengan meningkatkan penawaran wang dan mengurangkan kadar faedah.

Ia biasanya dilaksanakan semasa kemerosotan ekonomi, resesi, atau tempoh deflasi untuk menggalakkan peminjaman, perbelanjaan, dan pelaburan.

Kaedah pelonggaran monetari yang biasa termasuk penurunan kadar faedah utama, pembelian sekuriti kerajaan (pelonggaran kuantitatif), dan pengurangan keperluan rizab untuk bank komersial.

Pelonggaran monetari adalah sebahagian daripada dasar monetari pengembangan.

Kebanyakan bank pusat bergilir antara dasar pelonggaran monetari dan pengetatan monetari untuk menggalakkan pertumbuhan sambil mengawal inflasi.

Apa itu pelonggaran monetari?

Pelonggaran monetari merujuk kepada tindakan yang diambil oleh bank pusat untuk merangsang aktiviti ekonomi dengan meluaskan bekalan wang. Ini biasanya dicapai melalui langkah-langkah seperti menurunkan kadar faedah atau membeli aset.

Dengan menurunkan kadar faedah, bank pusat bertujuan untuk mengurangkan kos peminjaman bagi perniagaan dan pengguna, sekali gus menggalakkan pelaburan dan perbelanjaan. Ini, seterusnya, dapat meningkatkan aktiviti ekonomi dan pekerjaan.

Federal Reserve (juga dikenali sebagai Fed), bank pusat Amerika Syarikat, menggunakan pelonggaran monetari untuk mencapai mandat dwi meningkatkan pekerjaan maksimum dan harga stabil.

Pelonggaran monetari boleh digunakan sebagai alat antikitaran untuk mengatasi kemerosotan ekonomi. Contohnya, semasa resesi, Fed mungkin menurunkan kadar faedah untuk menggalakkan perbelanjaan dan pelaburan, membantu menstabilkan ekonomi dan mencegah kemerosotan yang lebih mendalam.

Bank Pusat Eropah (ECB) juga menggunakan pelonggaran monetari untuk mempengaruhi pinjaman bank dan pengambilan risiko. Walau bagaimanapun, dalam persekitaran kadar faedah rendah, ECB menghadapi cabaran dalam merangsang pinjaman sambil mengurangkan risiko.

Keberkesanan pelonggaran monetari bergantung pada keupayaan bank untuk meningkatkan pembiayaan luar. Apabila kadar faedah rendah, pelonggaran dasar monetari mungkin mempunyai kesan terhad terhadap pinjaman bank dan boleh mendorong bank mengambil risiko lebih besar.

Adalah penting untuk diperhatikan bahawa pendekatan Fed terhadap penyasaran inflasi telah berkembang dari masa ke masa, dengan pembuat dasar sentiasa belajar dan menyesuaikan strategi mereka. Ini menonjolkan sifat dinamik dasar monetari dan keperluan bagi bank pusat untuk kekal fleksibel dalam pendekatan mereka terhadap pelonggaran monetari.

Satu lagi aspek penting dalam dasar monetari adalah "masalah ketidakkonsistenan masa." Ini merujuk kepada godaan bagi pembuat dasar untuk menyimpang dari sasaran inflasi yang dinyatakan dalam jangka pendek untuk mencapai objektif lain, seperti meningkatkan pekerjaan.

Walau bagaimanapun, penyimpangan seperti itu boleh merosakkan kredibiliti bank pusat dan membawa kepada jangkaan inflasi yang lebih tinggi dalam jangka panjang. Untuk menangani masalah ini, banyak negara telah memberikan kebebasan kepada bank pusat mereka dari pengaruh politik, membolehkan mereka fokus pada mengekalkan kestabilan harga.

Apakah contoh sejarah pelonggaran monetari?

Pelonggaran monetari telah dilaksanakan oleh bank pusat di pelbagai negara sepanjang sejarah, selalunya sebagai tindak balas terhadap krisis ekonomi atau tempoh pertumbuhan perlahan. Berikut adalah beberapa contoh terkenal:

Amerika Syarikat: Federal Reserve telah menggunakan langkah-langkah pelonggaran monetari pada beberapa kali untuk menangani cabaran ekonomi. Sebagai contoh, semasa tempoh 1984-1986, Fed secara beransur-ansur melonggarkan dasar monetari sebagai tindak balas terhadap kemerosotan pertumbuhan ekonomi dan bacaan inflasi yang menggalakkan. Begitu juga, pada 1995-1996, pelonggaran sederhana dilaksanakan untuk menangani pertumbuhan sederhana dan tekanan inflasi yang berkurangan. Pada awal 1980-an, Fed menghadapi situasi yang lebih mencabar dengan pengangguran yang tinggi dan pertumbuhan yang melemah tetapi masih mengejar pelonggaran untuk menurunkan inflasi.

Jepun: Bank Jepun mempunyai sejarah panjang menggunakan pelonggaran monetari, terutamanya dalam usaha memerangi deflasi. Pada 1999, Bank Jepun memperkenalkan kadar faedah negatif, dan kemudian, dari 2001 hingga 2006, melaksanakan pelonggaran kuantitatif (QE) dengan membeli bon kerajaan untuk meningkatkan bekalan wang. Selepas Kemelesetan Besar, Bank Jepun meneruskan usaha dengan program QE yang lebih agresif dan mengekalkan dasar kadar faedah negatif sehingga 2025.

Australia: Reserve Bank of Australia juga telah menggunakan pelonggaran monetari untuk merangsang pertumbuhan ekonomi dan mengurangkan pengangguran. Pada 1996-1999, bank pusat melonggarkan dasar untuk menyokong pertumbuhan yang lebih kuat dan menangani pengangguran yang agak tinggi. Sebelumnya, pada 1977-1979, pelonggaran digunakan di tengah inflasi yang menurun dan pertumbuhan yang melembut.

Eropah: Bank Pusat Eropah mengadopsi dasar QE selepas krisis kewangan 2007-2008 untuk menyokong ekonomi zon euro yang bermasalah. Pada 2014, ECB menjadi bank pusat utama pertama yang melaksanakan kadar faedah negatif sebagai langkah lanjut untuk merangsang aktiviti ekonomi.

United Kingdom: Bank of England juga beralih kepada QE sebagai alat dasar monetari tambahan semasa krisis kewangan 2007-2008 untuk mengurangkan kemerosotan ekonomi dan menyokong kestabilan kewangan.

Selain daripada contoh khusus ini, bank pusat di seluruh dunia melaksanakan langkah-langkah pelonggaran monetari sebagai tindak balas terhadap pandemik COVID-19. Tindakan-tindakan ini termasuk pemotongan kadar faedah, pembelian aset, dan langkah-langkah lain untuk menyediakan kecairan kepada pasaran dan mengekalkan aliran kredit semasa tempoh gangguan ekonomi yang ketara.

Apa alat untuk melaksanakan pelonggaran monetari?

Bank pusat memiliki pelbagai alat di tangan mereka untuk melaksanakan pelonggaran monetari. Alat-alat ini sering digunakan secara gabungan untuk mencapai kesan yang diinginkan terhadap ekonomi.

Pelarasan Kadar Faedah: Salah satu alat utama pelonggaran monetari adalah pelarasan kadar faedah dasar. Ini adalah kadar di mana bank komersial boleh meminjam dari bank pusat. Menurunkan kadar faedah dasar mengurangkan kos peminjaman bagi bank, yang kemudian boleh disalurkan kepada perniagaan dan pengguna dalam bentuk kadar pinjaman yang lebih rendah. Ini menggalakkan peminjaman dan perbelanjaan, merangsang aktiviti ekonomi.

Operasi Pasaran Terbuka: Bank pusat juga dapat mempengaruhi bekalan wang melalui operasi pasaran terbuka (OMO). Ini melibatkan pembelian atau penjualan sekuriti kerajaan di pasaran terbuka. Apabila bank pusat membeli sekuriti kerajaan, ia menyuntik kecairan ke dalam sistem kewangan, meningkatkan bekalan wang dan menurunkan kadar faedah.

Pelonggaran Kuantitatif (QE): Apabila kadar faedah sudah hampir sifar, bank pusat mungkin beralih kepada pelonggaran kuantitatif (QE). Ini melibatkan pembelian aset berskala besar, seperti bon kerajaan atau sekuriti lain, untuk lebih mengurangkan kadar faedah jangka panjang dan menyuntik kecairan ke dalam ekonomi. QE juga boleh mempengaruhi jangkaan pasaran dengan memberi isyarat komitmen bank pusat untuk menyokong ekonomi.

Pelarasan Keperluan Rizab: Bank pusat boleh menyesuaikan keperluan rizab untuk bank komersial. Ini merujuk kepada jumlah dana yang mesti disimpan oleh bank sebagai rizab terhadap deposit mereka. Menurunkan keperluan rizab membebaskan lebih banyak dana untuk dipinjamkan oleh bank, meningkatkan bekalan wang.

Dasar Kadar Diskaun: Kadar diskaun adalah kadar faedah di mana bank komersial boleh meminjam terus dari bank pusat. Menurunkan kadar diskaun boleh menggalakkan bank meminjam lebih banyak, meningkatkan kapasiti peminjaman mereka dan merangsang aktiviti ekonomi.

Panduan Hadapan: Bank pusat juga menggunakan panduan hadapan untuk menyampaikan niat mereka mengenai dasar monetari masa depan. Ini boleh membantu membentuk jangkaan pasaran dan mempengaruhi keputusan kadar faedah dan pelaburan. Dengan memberikan panduan yang jelas mengenai laluan masa depan dasar monetari, bank pusat boleh mengurangkan ketidakpastian dan menggalakkan kestabilan dalam pasaran kewangan.

Apakah manfaat dan kelemahan berpotensi pelonggaran monetari?

Pelonggaran monetari boleh menjadi alat yang kuat untuk merangsang aktiviti ekonomi dan mencapai kestabilan harga, tetapi ia juga membawa risiko dan batasan berpotensi.

Manfaat Berpotensi:

• Merangsang Pertumbuhan Ekonomi: Dengan menurunkan kadar faedah dan meningkatkan bekalan wang, pelonggaran monetari boleh menggalakkan peminjaman, pelaburan, dan perbelanjaan, membawa kepada aktiviti ekonomi yang meningkat dan pertumbuhan KDNK yang lebih tinggi.
• Memerangi Deflasi: Pelonggaran monetari boleh membantu mencegah deflasi, penurunan berterusan dalam tahap harga umum, yang boleh merugikan pertumbuhan ekonomi. Dengan meningkatkan bekalan wang, bank pusat boleh membantu mengekalkan inflasi pada tahap yang sihat.
• Menyokong Pekerjaan: Aktiviti ekonomi meningkat yang dihasilkan oleh pelonggaran monetari boleh membawa kepada penciptaan pekerjaan dan pengurangan pengangguran. Ini boleh memberi manfaat sosial dan ekonomi yang positif, kerana tahap pekerjaan yang lebih tinggi menyumbang kepada peningkatan pendapatan dan taraf hidup.
• Meningkatkan Harga Aset: QE boleh membawa kepada harga aset yang lebih tinggi, seperti saham dan bon. Ini boleh meningkatkan kekayaan bagi mereka yang memegang aset tersebut, yang berpotensi membawa kepada peningkatan perbelanjaan dan rangsangan ekonomi selanjutnya.

Kelemahan Berpotensi:

• Risiko Inflasi: Salah satu risiko utama pelonggaran monetari adalah potensi untuk inflasi. Meningkatkan bekalan wang tanpa peningkatan yang sebanding dalam pengeluaran barang dan perkhidmatan boleh membawa kepada harga yang lebih tinggi. Bank pusat perlu menguruskan risiko ini dengan berhati-hati untuk mengelakkan inflasi yang tidak terkawal.
• Risiko Stagflasi: Dalam beberapa kes, pelonggaran monetari mungkin tidak berkesan dalam merangsang pertumbuhan ekonomi dan berpotensi membawa kepada stagflasi, keadaan dengan inflasi tinggi dan pertumbuhan rendah. Ini boleh menjadi persekitaran ekonomi yang amat mencabar untuk diuruskan.
• Penurunan Mata Wang: Peningkatan bekalan wang boleh menurunkan nilai mata wang domestik. Walaupun ini boleh menjadikan eksport lebih kompetitif, ia juga menjadikan import lebih mahal, yang berpotensi membawa kepada inflasi yang lebih tinggi.
• Peminjaman Terhad: Walaupun QE meningkatkan kecairan untuk bank, ia tidak menjamin peningkatan pinjaman atau pelaburan oleh perniagaan dan individu. Bank mungkin enggan untuk meminjamkan jika mereka melihat prospek ekonomi tidak pasti, walaupun dengan peningkatan kecairan.
• Memperburuk Ketidaksamaan: Pelonggaran monetari boleh memberi manfaat yang tidak seimbang kepada mereka yang memiliki aset dan akses kepada kredit, berpotensi memperluas perbezaan kekayaan. Ini kerana kadar faedah yang lebih rendah dan harga aset yang lebih tinggi cenderung memberi manfaat kepada mereka yang sudah memiliki kekayaan, manakala mereka yang tidak memiliki aset mungkin tidak melihat manfaat yang sama.
• Ketidakseimbangan Kewangan: Tempoh pelonggaran monetari yang berpanjangan boleh menyumbang kepada ketidakseimbangan kewangan, seperti gelembung aset dan pengambilan risiko yang berlebihan. Ini kerana kadar faedah yang rendah boleh menggalakkan pelabur mencari hasil yang lebih tinggi, berpotensi membawa kepada penilaian aset yang berlebihan dan peningkatan kerentanan terhadap kejutan kewangan.

Untuk mengurangkan risiko ini, bank pusat sering menggunakan dasar makroprudensial bersamaan dengan pelonggaran monetari. Dasar makroprudensial bertujuan untuk menguatkan daya tahan sistem kewangan dan mengurangkan risiko sistemik dengan menangani kelemahan yang boleh memperburuk kejutan ekonomi.

Apa kesan pelonggaran monetari?

Pelonggaran monetari boleh mempunyai pelbagai kesan terhadap sektor ekonomi yang berbeza dan kumpulan orang yang berbeza.

Sektor:

Sektor	Kesan Pelonggaran Monetari
Sektor Kewangan	Boleh mempengaruhi pinjaman bank, pengambilan risiko, dan keuntungan.
Pasaran Perumahan	Kadar faedah yang lebih rendah boleh merangsang permintaan untuk gadai janji dan meningkatkan harga perumahan.
Sektor Eksport	Penurunan nilai mata wang boleh menjadikan eksport lebih kompetitif di pasaran antarabangsa.
Sektor Import	Mata wang yang dinilai rendah boleh meningkatkan kos import.

Kumpulan:

Kumpulan	Kesan Pelonggaran Monetari
Peminjam	Mendapat manfaat daripada kadar faedah yang lebih rendah untuk pinjaman.
Penyimpan	Mungkin mengalami pulangan yang lebih rendah ke atas simpanan mereka disebabkan kadar faedah yang lebih rendah.
Pelabur	Boleh mendapat manfaat daripada harga aset yang lebih tinggi.
Pekerja Berpendapatan Rendah	Boleh mendapat manfaat daripada peningkatan aktiviti ekonomi dan pengurangan pengangguran.

Kesan agihan pelonggaran monetari boleh menjadi kompleks dan bergantung pada pelbagai faktor, termasuk dasar khusus yang dilaksanakan dan konteks ekonomi keseluruhan. Sebagai contoh, di negara-negara dengan tahap penyertaan kewangan yang lebih tinggi, isi rumah miskin mungkin mempunyai akses yang lebih mudah kepada kredit dan mendapat manfaat lebih daripada kadar faedah yang lebih rendah.

Di samping itu, kesan pelonggaran monetari boleh heterogen antara isi rumah bergantung pada tahap hutang dan pemilikan aset mereka. Sebagai contoh, pengurangan kadar dasar akan mengurangkan bayaran faedah bagi isi rumah dengan hutang tertunggak, tetapi ia juga akan mengurangkan pendapatan faedah bagi isi rumah yang memegang aset kewangan.

Dasar monetari boleh mempunyai kesan langsung dan tidak langsung terhadap isi rumah. Kesan langsung termasuk perubahan dalam insentif isi rumah untuk menyimpan dan pendapatan kewangan bersih mereka. Kesan tidak langsung berfungsi melalui perubahan dalam permintaan agregat, yang mempengaruhi pekerjaan dan gaji.

Walaupun kesan langsung boleh heterogen, kesan tidak langsung cenderung bermanfaat untuk semua isi rumah kerana ia membawa kepada pendapatan gaji yang lebih tinggi.

Mengapa pedagang mata wang perlu peduli tentang pelonggaran monetari?

Pelonggaran monetari adalah penting bagi pedagang mata wang kerana ia boleh memberi impak besar kepada kadar pertukaran.

Apabila bank pusat terlibat dalam QE, ia biasanya membawa kepada penurunan nilai mata wang domestik. Ini kerana kadar faedah yang lebih rendah menjadikan mata wang domestik kurang menarik kepada pelabur asing yang mencari pulangan lebih tinggi, membawa kepada aliran keluar modal dan mata wang yang lebih lemah.

Kesan pelonggaran monetari terhadap kadar pertukaran boleh dipengaruhi lagi oleh rejim kadar pertukaran sesebuah negara. Negara yang mempunyai kadar pertukaran tetap mempunyai fleksibiliti kurang dalam dasar monetari mereka, kerana mereka perlu mengekalkan nilai mata wang mereka terhadap sasaran tertentu.

Sebaliknya, negara dengan kadar pertukaran fleksibel mempunyai lebih kebebasan untuk menggunakan pelonggaran monetari untuk merangsang ekonomi mereka, kerana mata wang mereka boleh menyesuaikan secara bebas sebagai tindak balas kepada perubahan dalam dasar monetari.

Pelonggaran monetari juga boleh mempengaruhi pasaran kewangan lain, seperti bon dan komoditi. QE boleh menurunkan hasil bon dengan meningkatkan permintaan untuk bon kerajaan.

Ini juga boleh mempunyai kesan tidak langsung terhadap pasaran komoditi, kerana kadar faedah yang lebih rendah boleh menjadikan lebih murah bagi perniagaan untuk membiayai inventori, berpotensi membawa kepada peningkatan permintaan untuk komoditi.

Pedagang mata wang perlu memantau dengan teliti pengumuman dan tindakan dasar monetari oleh bank pusat untuk menjangkakan potensi impak terhadap kadar pertukaran dan pasaran kewangan lain.