This article has been translated from English to Thai.
ข้อตกลงเบรตตันวูดส์ เป็นระบบการเงินระหว่างประเทศที่ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ปี 1944 ที่การประชุมด้านการเงินและการเงินขององค์การสหประชาชาติที่จัดขึ้นในเบรตตันวูดส์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ สหรัฐอเมริกา
ข้อตกลงนี้มีเป้าหมายเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจโลกที่มีเสถียรภาพหลังจากความวุ่นวายที่เกิดจากสงครามโลกครั้งที่สองและภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
มีตัวแทนจาก 44 ประเทศเข้าร่วมการประชุม โดยสถาปนิกหลักคือ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ จากสหราชอาณาจักร และ แฮร์รี่ เด็กซ์เตอร์ ไวท์ จากสหรัฐอเมริกา
ข้อตกลงเบรตตันวูดส์นำไปสู่การสร้างระบบอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ ซึ่งสกุลเงินของประเทศที่เข้าร่วมจะถูกผูกกับดอลลาร์สหรัฐฯ ซึ่งถูกผูกกับทองคำในอัตราคงที่ที่ 35 ดอลลาร์ต่อออนซ์
ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อป้องกันการลดค่าเงินแข่งขันกันและส่งเสริมการค้าขายระหว่างประเทศและการลงทุน
ข้อตกลงยังได้ก่อตั้งสถาบันการเงินระหว่างประเทศที่สำคัญสองแห่ง:
- กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF)
- ธนาคารโลก
IMF ถูกสร้างขึ้นเพื่อดูแลอัตราแลกเปลี่ยนและให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่ประเทศที่ประสบปัญหาด้านการชำระเงิน
วัตถุประสงค์หลักของธนาคารโลกคือการให้ทุนสนับสนุนการฟื้นฟูและพัฒนาโครงการในประเทศสมาชิกหลังสงคราม
ระบบเบรตตันวูดส์ทำงานได้ดีในช่วงหนึ่ง แต่เริ่มล่มสลายในทศวรรษที่ 1960
ปัญหาหลักคือสหรัฐฯ พบกับการขาดดุลการค้าที่มาก ซึ่งหมายความว่ามันนำเข้าสินค้าและบริการมากกว่าการส่งออก
นี่ทำให้สหรัฐฯ สูญเสียทองคำซึ่งเป็นพื้นฐานของระบบเบรตตันวูดส์
ในปี 1971 เนื่องจากแรงกดดันทางเศรษฐกิจและภาวะเงินเฟ้อ รัฐบาลสหรัฐฯ ประกาศว่าจะไม่เปลี่ยนดอลลาร์สหรัฐฯ เป็นทองคำอีกต่อไป
นี่ทำให้ระบบเบรตตันวูดส์สิ้นสุดลงอย่างมีประสิทธิภาพและนำไปสู่การล่มสลายของระบบอัตราแลกเปลี่ยนคงที่และการเกิดขึ้นของ ระบบอัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว ซึ่งยังใช้อยู่ในปัจจุบัน
ข้อตกลงเบรตตันวูดส์เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์เศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ
มันช่วยส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจและความมั่นคงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และวางรากฐานสำหรับระบบการเงินระหว่างประเทศในยุคปัจจุบัน