สกุลเงินสำรอง

สกุลเงิน สำรอง คือสกุลเงินที่ธนาคารกลางถือไว้เป็นส่วนหนึ่งของทุนสำรองเงินตราต่างประเทศ

สกุลเงินสำรอง หรือที่เรียกว่า “ทุนสำรองเงินตราต่างประเทศ” ใช้สำหรับการทำธุรกรรมระหว่างประเทศ การลงทุน และเพื่อรักษาเสถียรภาพในระบบการเงินโลก

พวกมันมักถูกจดจำด้วยความมั่นคง, สภาพคล่อง, และการยอมรับอย่างกว้างขวางในการค้าและการเงินระหว่างประเทศ

ดอลลาร์สหรัฐกลายเป็นสกุลเงินสำรอง ของโลก หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง

สกุลเงินสำรองคืออะไร?

วัตถุประสงค์หลักของการถือครองสกุลเงินสำรองคือเพื่อสนับสนุนค่าสกุลเงินของประเทศโดยการรักษามูลค่าและรับรองว่าสามารถแลกเปลี่ยนเป็นสินค้าและบริการในตลาดการค้าระหว่างประเทศได้

นอกจากนี้ ธนาคารกลางยังใช้สกุลเงินสำรองเพื่อเข้าแทรกแซงตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราเพื่อรักษาเสถียรภาพของอัตราแลกเปลี่ยน ควบคุมอัตราเงินเฟ้อ และลดความเสี่ยงจากวิกฤตการเงิน

สกุลเงินสำรองมักเป็นสกุลเงินที่แข็งแกร่งและมีบทบาทสำคัญในการค้าระหว่างประเทศ

ปัจจุบัน ดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินสำรองที่ใช้แพร่หลายมากที่สุด รองลงมาคือยูโร เยนญี่ปุ่น และปอนด์อังกฤษ

พวกมันยังมักถูกนิยามว่าเป็น “สกุลเงินแข็ง” หรือ “สกุลเงินที่ปลอดภัย” เนื่องจากมีค่าที่มั่นคงกว่าเมื่อเทียบกับสกุลเงินที่ใช้กันน้อยกว่า ทำให้พวกมันสามารถใช้เป็นแหล่งเก็บมูลค่าได้

ตัวอย่างของสกุลเงินสำรองมีอะไรบ้าง?

ประวัติของสกุลเงินสำรองสามารถย้อนกลับไปถึงสมัยโบราณเมื่ออารยธรรมต่างๆ ใช้สินค้าโภคภัณฑ์เช่นทองคำและเงินในการเก็บมูลค่าและเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนสำหรับการค้า

ตลอดประวัติศาสตร์ มีหลายสกุลเงินที่ถือว่ามีสถานะเป็นสกุลเงินสำรองหลักของโลก ซึ่งสะท้อนถึงอำนาจทางเศรษฐกิจและการเมืองของประเทศที่ออกสกุลเงินนั้น

1. โซลิดัสไบแซนไทน์ (ศตวรรษที่ 4-11): โซลิดัส, เหรียญทองคำที่แนะนำโดยจักรวรรดิไบแซนไทน์, ได้รับการยอมรับและใช้กันอย่างแพร่หลายในยุโรป, แอฟริกาเหนือ, และตะวันออกกลาง
2. ฟลอรินแห่งฟลอเรนซ์ (ศตวรรษที่ 13-15): ฟลอริน, เหรียญทองคำที่ผลิตในฟลอเรนซ์, อิตาลี, ได้รับความสำคัญในตลาดการค้าระหว่างประเทศในยุคกลางตอนท้าย, ขอบคุณระบบธนาคารที่ทรงพลังของฟลอเรนซ์
3. ดูแคทแห่งเวนิส (ศตวรรษที่ 13-16): ดูแคท, อีกเหรียญทองคำหนึ่ง, ถูกผลิตในเวนิสและกลายเป็นสกุลเงินสำรองหลักในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เนื่องจากบทบาทสำคัญของเวนิสในการค้าระหว่างประเทศ
4. กิวเดอร์ดัตช์ (ศตวรรษที่ 17-18): กิวเดอร์ดัตช์กลายเป็นสกุลเงินสำรองในยุคทองของเนเธอร์แลนด์ เมื่อเนเธอร์แลนด์เป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจและการเงินของโลก
5. เรียลสเปน (ศตวรรษที่ 16-18): เรียลเงินของสเปนกลายเป็นสกุลเงินสำรองที่โดดเด่นในช่วงยุคแห่งการสำรวจ เนื่องจากจักรวรรดิสเปนขยายตัวและเหมืองเงินของสเปนในอเมริกาทำให้ตลาดโลกเต็มไปด้วยเงิน
6. ปอนด์สเตอร์ลิง (ศตวรรษที่ 19-20): ปอนด์สเตอร์ลิงเติบโตในความสำคัญในช่วงยุคสูงสุดของจักรวรรดิอังกฤษ โดยได้รับการสนับสนุนจากอำนาจทางเศรษฐกิจ การเมือง และการทหารของสหราชอาณาจักร มาตรฐานทองคำยิ่งเสริมสถานะของปอนด์ในฐานะสกุลเงินสำรอง
7. ดอลลาร์สหรัฐ (ศตวรรษที่ 20-ปัจจุบัน): หลังจากข้อตกลงเบรตตอนวูดส์ในปี 1944 ดอลลาร์สหรัฐถูกผูกกับทองคำ และสกุลเงินอื่นๆ ถูกผูกกับดอลลาร์ ทำให้มันกลายเป็นสกุลเงินสำรองหลักของโลก สถานะของดอลลาร์สหรัฐถูกยืนยันอีกครั้งหลังจากระบบเบรตตอนวูดส์ล่มสลายในปี 1971 และสกุลเงินต่างๆ เริ่มลอยตัวกันอย่างอิสระ

ปัจจุบัน ประมาณ 56% ของทุนสำรองแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศทั่วโลกถือเป็นสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ รองลงมาคือยูโรที่ 20%, ปอนด์อังกฤษที่ 5%, และเยนญี่ปุ่นที่ 5.5%

ความโดดเด่นของดอลลาร์สหรัฐในฐานะสกุลเงินสำรองมาจากปัจจัยเช่นขนาดและเสถียรภาพของเศรษฐกิจสหรัฐฯ สภาพคล่องของตลาดการเงิน และการใช้ดอลลาร์อย่างแพร่หลายในการค้าและการเงินระหว่างประเทศ