This article has been translated from English to Thai.
วอนเกาหลีเหนือ (KPW) เป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของเกาหลีเหนือ หรือที่รู้จักในนามสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK)
วอนเกาหลีเหนือเริ่มใช้ครั้งแรกในปี 1947 โดยมาแทนที่เงินเยนเกาหลี ซึ่งใช้ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองเกาหลี
ธนาคารกลางของ DPRK หรือที่รู้จักในนามธนาคารกลางสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี มีหน้าที่ในการออกและจัดการสกุลเงินวอนเกาหลีเหนือ
หน่วยย่อยและมูลค่าเงิน
วอนเกาหลีเหนือมีหน่วยย่อยเป็น 100 โชน
เหรียญมีมูลค่า 1, 5, 10, 50, และ 100 โชน รวมทั้งเหรียญ 1 วอนด้วย
ธนบัตรมีมูลค่า 5, 10, 50, 100, 200, 500, 1000, 2000, และ 5000 วอน
อัตราแลกเปลี่ยน
วอนเกาหลีเหนือไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้อย่างอิสระ ซึ่งหมายความว่าไม่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นสกุลเงินอื่น ๆ ในตลาดระหว่างประเทศได้ง่าย
อัตราแลกเปลี่ยนถูกกำหนดโดยรัฐบาลเกาหลีเหนือ ซึ่งอัตราแลกเปลี่ยนที่ทางการกำหนดมักจะแตกต่างจากอัตราในตลาดมืด
เนื่องจากความลับของประเทศและการควบคุมเศรษฐกิจอย่างเข้มงวด การประเมินค่าวอนเกาหลีเหนือที่แท้จริงนั้นยากมาก
เศรษฐกิจ
เกาหลีเหนือมีเศรษฐกิจแบบวางแผนจากส่วนกลาง สังคมนิยมที่แยกตัวจากตลาดโลก
รัฐควบคุมทุกด้านของเศรษฐกิจ รวมถึงการผลิต การกระจายสินค้า และการตั้งราคา
อุตสาหกรรมหลักได้แก่เกษตรกรรม การทำเหมืองแร่ และการผลิต โดยประเทศนี้มีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ เช่น ถ่านหิน แร่ธาตุ และพื้นที่เพาะปลูก
อย่างไรก็ตาม เกาหลีเหนือต้องเผชิญกับความท้าทายทางเศรษฐกิจมากมาย เช่น การขาดแคลนอาหาร โครงสร้างพื้นฐานที่ล้าหลัง การลงทุนจากต่างประเทศที่จำกัด และการถูกคว่ำบาตรจากนานาชาติ
ความท้าทายและแนวโน้ม
เศรษฐกิจของเกาหลีเหนือต้องเผชิญกับความท้าทายมากมายเนื่องจากการแยกตัว การขาดการปฏิรูปเศรษฐกิจ และการคว่ำบาตรจากนานาชาติที่เกิดจากโครงการนิวเคลียร์และขีปนาวุธ
เพื่อปรับปรุงแนวโน้มทางเศรษฐกิจ เกาหลีเหนือจำเป็นต้องดำเนินการปฏิรูปครั้งใหญ่ เปิดสู่การค้าและการลงทุนระหว่างประเทศ และแก้ไขปัญหาด้านสิทธิมนุษยชนและความมั่นคง
สรุป
สรุปแล้ว วอนเกาหลีเหนือเป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของเกาหลีเหนือ และการบริหารจัดการอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของธนาคารกลางของ DPRK
สกุลเงินนี้แบ่งหน่วยย่อยเป็นโชน โดยเหรียญและธนบัตรออกในมูลค่าต่าง ๆ
เกาหลีเหนือมีเศรษฐกิจแบบวางแผนจากส่วนกลาง สังคมนิยมที่แยกตัวจากตลาดโลก และวอนเกาหลีเหนือไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้อย่างอิสระ
ประเทศนี้ต้องเผชิญกับความท้าทายทางเศรษฐกิจมากมาย เช่น การขาดแคลนอาหาร โครงสร้างพื้นฐานที่ล้าหลัง และการคว่ำบาตรจากนานาชาติ